Garantir a mobilidade é esencial para que as persoas poidan acceder aos seus lugares de traballo, servizos ou de lecer, e impacta significativamente na calidade de vida. Contar cun sistema de transporte limpo non só beneficia á nosa saúde e a do planeta, tamén contribúe a xerar unha sociedade máis xusta e con igualdade de oportunidades, sen importar a nosa condición física e económica.
Neste sentido, o tren achega enormes vantaxes en canto a ocupación de espazo público e accesibilidade, transportando a grandes cantidades de viaxeiros e mercadorías de maneira rápida e eficiente, cun impacto enerxético e ambiental moi baixo respecto a outros modos.
Por iso o ferrocarril está posicionado como un modo de transporte fundamental Estratexia de Mobilidade Segura, Sostible e Conectada 2030.
Esta estratexia é a folla de ruta que guía as actuacións do Ministerio de Transportes e Mobilidade Sostible para cumprir cos obxectivos de descarbonización, accesibilidade e dixitalización de todo o noso sistema de transporte, e prioriza as medidas nos modos que coidan o medio ambiente e a saúde.
A mobilidade é o modo de desprazamento máis universal, o de menor impacto ambiental e o máis eficiente.
A bicicleta debe ser protagonista na mobilidade cotiá, xa que presenta importantes vantaxes tanto ambientais como para a saúde.
Trátase do modo máis eficiente e inclusivo para o transporte de persoas, xa que necesita menos espazo que o vehículo privado e facilita o acceso a calquera estrato económico.
Vehículos para o seu aluguer sen o condutor como carsharing, motosharing ou patinete, e servizos para compartir vehículo nun mesmo traxecto.
Deben priorizarse aqueles que supoñan menores emisións contaminantes e menor ocupación do espazo público.
Cando falamos de mobilidade sustentable hai que darlle a volta á escala de prioridades que normalmente vemos nas nosas rúas. A Pirámide da Mobilidade clasifica os xeitos segundo criterios de eficiencia enerxética, impacto ambiental, equidade social e accidentalidade, e serve de guía para xerarquizar os investimentos en políticas de transporte.
Nesta xerarquía, o transporte público (e especialmente, o tren) sitúase por riba doutros modos motorizados como o automóbil, e só por debaixo do peón e a bicicleta, que pola súa universalidade e baixo custo son considerados os máis sostibles.